Wiosna i początek lata to w przyrodzie szczególnie „gorący” okres. Czas oczekiwania na potomstwo i późniejsza troska o ich przeżycie.
W tym okresie trwa gorączkowa praca zwierzęcych rodziców, by nakarmić bezradnych jeszcze potomków. Trzeba się śpieszyć, by do odlotu lub do zimy przystosować potomstwo do samodzielnego funkcjonowania.
REKLAMA
W tym okresie młode zwierzęta wydają się być bezradne i kiedy je spotkamy w lesie albo w okolicach naszych domów, naturalnym odruchem staje się chęć udzielenia im pomocy. Każdej wiosny setki młodych, zdrowych zwierząt zabierają pełni troski ludzie, nie zdając sobie sprawy, że właśnie dramatycznie zmniejszają szanse na ich przeżycie. Wiele zwierząt w okresie juwenalnym nie umie jeszcze swobodnie się poruszać i nie rozpoznaje człowieka jako zagrożenie. Zabierając je, by „ratować” w istocie odbiera się je rodzicom.
Interwencja jest usprawiedliwiona tylko wówczas, gdy zwierzęta znajdują się w niebezpiecznej sytuacji lub są ewidentnie ranne.
Ptaki nie rozpoznają piskląt po zapachu, można więc włożyć pisklę z powrotem do gniazda – pod warunkiem, że nie spłoszy się rodziców.
Kaczki, łabędzie od urodzenia podążają za rodzicami i same zdobywają pokarm naśladując rodziców, natomiast zagubione są z łatwością adoptowane przez inne ptaki z młodymi tego samego gatunku.
Młode jeleniowate i zające bez ruchu w ukryciu czekają na powrót rodziców, też nie mają własnego zapachu. Jeśli przytrafi nam się w odruchu niesienia pomocy zabrać je do domu, odstawienie w ciągu doby z powrotem w to samo miejsce gwarantuje, że odnajdzie je matka. To najlepsze, co możemy zrobić.
bialystok.lasy.gov.pl
opr. (pb)
Zdjęcia - bialystok.lasy.gov.pl: